ChiangMai Fly

๙๙๙ กรุงเทพฯ สุขหรรษา (Bangkok Fest & Fun)ท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร พร้อมสะสมแต้มแหล่งท่องเที่ยวในบัตร BANGKOK FEST MILEAGE CARD เพื่อส่งชิงรางวัลทองคำมูลค่า 80 บาท ตั้งแต่ 2 เมษายน - 30 พฤศจิกา…
Go to Source
Share This

- สายเชียงใหม่-ฝาง ทางหลวงหมายเลข 107 ท่าแพแม่ตะมาน จากเชียงใหม่มาตามทางหลวง 107 ประมาณ 43 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายเข้ามาประมาณ 7 กิโลเมตร โทร. 0 5329 7060 ปางช้างแม่แตง เข้าทางเดียวกับท่าแพแม่ตะมานจากปากทางเข้ามา 9 กิโลเมตร ตรงข้ามวัดแม่ตะมาน โทร. 0 5384 4818, 0 5327 2855, 0 5327 1680  และ ศูนย์ฝึกช้างเชียงดาว  ประมาณกิโลเมตรที่ 56 หากมาจากเชียงใหม่จะอยู่ทางขวามือ เป็นศูนย์ที่รับฝึกลูกช้างเพื่อใช้งานชักลากไม้จริง แต่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมด้วยโดยคิดค่าข้าชมผู้ใหญ่ 60 บาท เด็ก 30 บาท ชมได้วันละ 2 รอบ คือ 09.00 น. และ 10.00 น. ทุกวัน รายละเอียดติดต่อ โทร. [...]

ประวัติ / ความเป็นมา
ประเพณีส่งเคราะห์ เป็นพิธีทางไสยศาสตร์ และมีการประยุกต์เอาพุทธศาสนาเข้าไปผสมผสานได้อย่างแนบเนียน นับเป็นความชาญฉลาดของชาวล้านนาเป็นอย่างนิ่งที่นำความเชื่อทางฝ่ายพราหมณ์ ที่นับถือผีสางเทวดา และพิธีกรรมต่างๆ รวมเข้ากับบทพุทธมนต์ทางผ่ายพระพุทธศาสนา ประเพณีส่งเคราะห์ เป็นพิธีเซ่นสรวงสะเดาะเคราะห์ด้วยการบูชาปัดเป่าให้เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี ซึ่งมักนิยมทำกันเมื่อมีคนใดคนหนึ่งเจ็บป่วย หรือมีอาเพศเหตุร้ายประการใดประการหนึ่งเกิดขึ้น ซึ่งเชื่อว่าทำให้ผู้ป่วยหรือผู้ที่ต้องเหตุร้ายได้ทุเลาหรือรอดพ้นจาก อันตรายที่เกิดขึ้น
ประเพณีการส่งเคราะห์ปัจจุบันนี้ยังมีการยึดถือปฏิบัติกันอยู่ แต่เริ่มทำกันในสมัยใดนั้นไม่ทราบแน่ชัด และไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร สันนิษฐานว่าเกิดขึ้นมาเพื่อรับใช้คนในสังคมล้านนามานับตั้งแต่ครัวที่ นับถือผีสางเทวดาในสังคมล้านนายุคเริ่มแรก เป็นประเพณีที่สามารถกระทำได้ทุกชนชั้นไม่จำกัดเฉพาะเจ้าขุนมูลนาย สะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อและความศรัทธาต่ออำนาจลี้ลับเหนือคำอธิบายตั้งแต่ ระดับชาวบ้านจนถึงชั้นปกครองได้เป็นอย่างดี ดังเช่น พิธีส่งเคราะห์ “ท้าวพระเมืองแก้ว ” ซึ่งในตำรากล่าวว่า พระเถรานุเถระชองเชียงใหม่สมัยนั้นได้ทำพิธีเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้กับพระ เมืองแก้ว (นครเมืองเชียงใหม่ ระหว่างปี พ.ศ.2030-2069) และหลังจากนั้น พิธีส่งเคราะห์ท้าวเมืองแก้วนี้ก็ได้รับความนิยมเชื่อถือและแพร่ขยายไปทั่ว ล้านนา

กำหนดงาน
กระทำได้ทุกโอกาส เมื่อใดก็ตามที่มีญาติพี่น้องเกิดเคราะห์ร้ายและเจ็บป่วย
ประเพณีส่งเคราะห์
กิจกรรม / พิธี
ผู้ที่ประกอบพิธีส่งเคราะห์ต้องเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่ผ่านการบวชเรียนถือศีล มาแล้ว และต้องเป็น “หนาน” (ผู้ที่ลาสิกขาจากเพศภิกษุสงฆ์ หรือ “ทิด” ในภาคกลาง)  และเป็นผู้นิยมเคร่งครัดในทางไสยศาสตร์จนเป็นที่ยอมรับนับถือของชาวบ้าน  การจำกัดวุฒิของผู้ที่มาประกอบพิธี หรือ “อาจารย์” ต้องเป็นหนานนั้นถือมาแต่โบราณแล้ว จนมีคำพังเพยพูดกันติดปากว่า “บ่ดีเอาน้อยเป็นอาจารย์ บ่ดีเอาหนานเป็นแก่วัด”  แก่วัดหมายถึงมรรคนายกที่ไม่เอาหนานเป็น “แก่วัด” [...]

ประวัติ / ความเป็นมา
ประเพณีส่งเคราะห์ เป็นพิธีทางไสยศาสตร์ และมีการประยุกต์เอาพุทธศาสนาเข้าไปผสมผสานได้อย่างแนบเนียน นับเป็นความชาญฉลาดของชาวล้านนาเป็นอย่างนิ่งที่นำความเชื่อทางฝ่ายพราหมณ์ ที่นับถือผีสางเทวดา และพิธีกรรมต่างๆ รวมเข้ากับบทพุทธมนต์ทางผ่ายพระพุทธศาสนา ประเพณีส่งเคราะห์ เป็นพิธีเซ่นสรวงสะเดาะเคราะห์ด้วยการบูชาปัดเป่าให้เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี ซึ่งมักนิยมทำกันเมื่อมีคนใดคนหนึ่งเจ็บป่วย หรือมีอาเพศเหตุร้ายประการใดประการหนึ่งเกิดขึ้น ซึ่งเชื่อว่าทำให้ผู้ป่วยหรือผู้ที่ต้องเหตุร้ายได้ทุเลาหรือรอดพ้นจาก อันตรายที่เกิดขึ้น
ประเพณีการส่งเคราะห์ปัจจุบันนี้ยังมีการยึดถือปฏิบัติกันอยู่ แต่เริ่มทำกันในสมัยใดนั้นไม่ทราบแน่ชัด และไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร สันนิษฐานว่าเกิดขึ้นมาเพื่อรับใช้คนในสังคมล้านนามานับตั้งแต่ครัวที่ นับถือผีสางเทวดาในสังคมล้านนายุคเริ่มแรก เป็นประเพณีที่สามารถกระทำได้ทุกชนชั้นไม่จำกัดเฉพาะเจ้าขุนมูลนาย สะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อและความศรัทธาต่ออำนาจลี้ลับเหนือคำอธิบายตั้งแต่ ระดับชาวบ้านจนถึงชั้นปกครองได้เป็นอย่างดี ดังเช่น พิธีส่งเคราะห์ “ท้าวพระเมืองแก้ว ” ซึ่งในตำรากล่าวว่า พระเถรานุเถระชองเชียงใหม่สมัยนั้นได้ทำพิธีเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้กับพระ เมืองแก้ว (นครเมืองเชียงใหม่ ระหว่างปี พ.ศ.2030-2069) และหลังจากนั้น พิธีส่งเคราะห์ท้าวเมืองแก้วนี้ก็ได้รับความนิยมเชื่อถือและแพร่ขยายไปทั่ว ล้านนา

กำหนดงาน
กระทำได้ทุกโอกาส เมื่อใดก็ตามที่มีญาติพี่น้องเกิดเคราะห์ร้ายและเจ็บป่วย
ประเพณีส่งเคราะห์
กิจกรรม / พิธี
ผู้ที่ประกอบพิธีส่งเคราะห์ต้องเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่ผ่านการบวชเรียนถือศีล มาแล้ว และต้องเป็น “หนาน” (ผู้ที่ลาสิกขาจากเพศภิกษุสงฆ์ หรือ “ทิด” ในภาคกลาง)  และเป็นผู้นิยมเคร่งครัดในทางไสยศาสตร์จนเป็นที่ยอมรับนับถือของชาวบ้าน  การจำกัดวุฒิของผู้ที่มาประกอบพิธี หรือ “อาจารย์” ต้องเป็นหนานนั้นถือมาแต่โบราณแล้ว จนมีคำพังเพยพูดกันติดปากว่า “บ่ดีเอาน้อยเป็นอาจารย์ บ่ดีเอาหนานเป็นแก่วัด”  แก่วัดหมายถึงมรรคนายกที่ไม่เอาหนานเป็น “แก่วัด” [...]

ประวัติ / ความเป็นมา
ประเพณีส่งเคราะห์ เป็นพิธีทางไสยศาสตร์ และมีการประยุกต์เอาพุทธศาสนาเข้าไปผสมผสานได้อย่างแนบเนียน นับเป็นความชาญฉลาดของชาวล้านนาเป็นอย่างนิ่งที่นำความเชื่อทางฝ่ายพราหมณ์ ที่นับถือผีสางเทวดา และพิธีกรรมต่างๆ รวมเข้ากับบทพุทธมนต์ทางผ่ายพระพุทธศาสนา ประเพณีส่งเคราะห์ เป็นพิธีเซ่นสรวงสะเดาะเคราะห์ด้วยการบูชาปัดเป่าให้เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี ซึ่งมักนิยมทำกันเมื่อมีคนใดคนหนึ่งเจ็บป่วย หรือมีอาเพศเหตุร้ายประการใดประการหนึ่งเกิดขึ้น ซึ่งเชื่อว่าทำให้ผู้ป่วยหรือผู้ที่ต้องเหตุร้ายได้ทุเลาหรือรอดพ้นจาก อันตรายที่เกิดขึ้น
ประเพณีการส่งเคราะห์ปัจจุบันนี้ยังมีการยึดถือปฏิบัติกันอยู่ แต่เริ่มทำกันในสมัยใดนั้นไม่ทราบแน่ชัด และไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร สันนิษฐานว่าเกิดขึ้นมาเพื่อรับใช้คนในสังคมล้านนามานับตั้งแต่ครัวที่ นับถือผีสางเทวดาในสังคมล้านนายุคเริ่มแรก เป็นประเพณีที่สามารถกระทำได้ทุกชนชั้นไม่จำกัดเฉพาะเจ้าขุนมูลนาย สะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อและความศรัทธาต่ออำนาจลี้ลับเหนือคำอธิบายตั้งแต่ ระดับชาวบ้านจนถึงชั้นปกครองได้เป็นอย่างดี ดังเช่น พิธีส่งเคราะห์ “ท้าวพระเมืองแก้ว ” ซึ่งในตำรากล่าวว่า พระเถรานุเถระชองเชียงใหม่สมัยนั้นได้ทำพิธีเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้กับพระ เมืองแก้ว (นครเมืองเชียงใหม่ ระหว่างปี พ.ศ.2030-2069) และหลังจากนั้น พิธีส่งเคราะห์ท้าวเมืองแก้วนี้ก็ได้รับความนิยมเชื่อถือและแพร่ขยายไปทั่ว ล้านนา

กำหนดงาน
กระทำได้ทุกโอกาส เมื่อใดก็ตามที่มีญาติพี่น้องเกิดเคราะห์ร้ายและเจ็บป่วย
ประเพณีส่งเคราะห์
กิจกรรม / พิธี
ผู้ที่ประกอบพิธีส่งเคราะห์ต้องเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่ผ่านการบวชเรียนถือศีล มาแล้ว และต้องเป็น “หนาน” (ผู้ที่ลาสิกขาจากเพศภิกษุสงฆ์ หรือ “ทิด” ในภาคกลาง)  และเป็นผู้นิยมเคร่งครัดในทางไสยศาสตร์จนเป็นที่ยอมรับนับถือของชาวบ้าน  การจำกัดวุฒิของผู้ที่มาประกอบพิธี หรือ “อาจารย์” ต้องเป็นหนานนั้นถือมาแต่โบราณแล้ว จนมีคำพังเพยพูดกันติดปากว่า “บ่ดีเอาน้อยเป็นอาจารย์ บ่ดีเอาหนานเป็นแก่วัด”  แก่วัดหมายถึงมรรคนายกที่ไม่เอาหนานเป็น “แก่วัด” [...]